16 mei 2014; de 68e verjaardag van mijn vader. Tenminste, dat zou het geweest zijn als hij nog leefde. Deze verjaardag ‘vieren’ mijn broers en ik in een restaurant met lekker eten en drinken. Dat vinden we fijner dan samenkomen op de dag van overlijden. Op zo’n avond staan we altijd even stil bij onze vader, maar vooral bij hoe wij zelf in het leven staan. Ben je gelukkig? Doe je de dingen die je leuk vindt? Wat zijn je dromen? Dit keer wordt er flink op mij ingezoomd. Ik twijfel namelijk over de baan die ik heb en steeds vaker komt de behoefte om de uitvaart in te gaan om de hoek kijken. Maar ja, waar begin ik aan? Ik heb een goede baan met een lekker salaris. En dat is best prettig als je een koopwoning hebt en een gezin met drie kinderen die gevoed en gekleed moeten worden. Spring je dan zomaar in het diepe om helemaal iets nieuws te gaan doen, je zekerheden los te laten en maar zien hoe het loopt?

‘Ja’, zegt mijn oudste broer. ‘Dat moet je dan inderdaad doen. Of wil je de rest van je leven je lekker blijven omwentelen in zekerheden waar je eigenlijk niet gelukkig van wordt?’.
Tja, daar heeft hij gelijk in.

En zo start ik op 1 september 2015 mijn eigen bedrijf: Loteringen Uitvaart!

De jaren vliegen voorbij. Natuurlijk weet ik dat ik alweer bijna tien jaar bezig ben, maar door alle binnenkomende uitvaartmeldingen, vakantieperikelen en een druk gezinsleven wordt mijn tijd opgeslokt en sta ik er niet helemaal bij stil.

Totdat… er aan de deur geklopt wordt. De postkoerier overhandigt mij een pakketje. Ik heb helemaal niets besteld, dus ben even verbaasd. Ik open het pakket en kom als eerste een brief tegen.
Als ik deze openmaak, zie ik dat deze van Maarten is. Maartens vrouw is in het voorjaar overleden en ik heb de uitvaart begeleid. Bij het nagesprek heb ik hem mijn boekje ‘de Rohde loper’ overhandigd. Het boekje dat ik destijds heb uitgebracht bij mijn 5-jarig jubileum. Hierdoor wist hij dat 1 september mijn 10-jarig jubileum zou zijn.

Deze lieve man stuurde mij alvast de felicitaties hiervoor, met een prachtig beeldje erbij.

Zijn brief was niet zomaar een brief, geen standaard gekozen woorden om iemand te bedanken, maar echt persoonlijk. Bijzonder om te zien dat iemand die vol in zijn eigen verdriet en verwerking zit, toch oog houdt voor de ander en daar stil bij staat.

Zo fijn dat ik me dankzij hem realiseerde dat 1 september 2025 inderdaad mijn 10-jarig jubileum is. En dat wil ik natuurlijk niet zomaar voorbij laten gaan, dus ook nu worden mijn verhalen van de afgelopen vijf jaar gebundeld.

Op naar een nieuwe De Rohde loper.

Wordt vervolgd!