Het is nog vroeg in de ochtend als ik via de achterdeur de boerderij binnenstap voor het eindgesprek.
Het is stil in huis. Groot verschil met hoe het in de week van de uitvaart was. Toen waren de hele week alle kinderen en kleinkinderen er. Allemaal overvallen en verward door het plotselinge overlijden van Miep.
Ze was net 83 en nog in goede gezondheid. De dokter had ze in jaren al niet meer bezocht omdat ze nooit ergens last van had. En nu was ze in haar slaap zomaar overleden. Als een kaars was het lichtje uitgegaan.
Ik loop door naar de grote eetkeuken en daar staat meneer achter het fornuis thee te zetten met zo’n ouderwetse fluitketel.
‘Kopje thee?’ vraagt hij. ‘Ja, lekker.’
Terwijl hij de thee in de pot schenkt, ga ik vast aan tafel zitten.
‘Hoe gaat het met je?’ vraag ik hem.
Hij komt met de thee mijn kant oplopen. Zijn ogen worden nat en de tranen rollen over zijn wangen. ‘Het gaat goed met mij’, zegt hij tussen het wegvegen van zijn tranen door en het snuiten van zijn neus.
‘Maar volgens mijn dochter gaat het niet goed met me, omdat ik aan één stuk door moet huilen. Ze lijkt niet te begrijpen dat ik haar moeder vreselijk mis en daar ontzettend verdrietig over ben, maar het ondanks dat tóch goed met me kan gaan. En dat mijn tranen niet alleen maar uit verdriet komen, maar ook uit de liefde die ik voor haar voel. Rouwen hoeft toch niet alleen maar ellendig te zijn en iets waarvan je weg wilt lopen?’ besluit hij zijn verhaal.
Ik laat de woorden tot mij doordringen en ben het helemaal met hem eens.
Rouwen hoeft inderdaad niet alleen maar ellendig te zijn.
Rouwen staat voor zoveel meer.
Stilstaan bij wat je verliest, maar ook stilstaan bij wat je samen had.
Niet het gemis laten overheersen, maar de liefde koesteren die er was…
De smaak van rouw is bitter
Ik vind hem best fijn
Terwijl de tijd verstrijkt
Kan ik door te rouwen
Echt even bij jou zijn