Trillend en shakend staat ze naast de kist waar haar man vanmorgen in is gelegd. Ze waren het weekend nog met het hele gezin naar Zeeland geweest zoals ze dat elk jaar deden in de meivakantie. Niemand had kunnen vermoeden dat ze nu afscheid van hem moesten nemen.
Ze hadden in bed nog even liggen napraten over het gezellige weekend en elkaar toen een welterusten kus gegeven. Om 7.00 uur ging de wekker. Een normale week lag in het verschiet. Jessie stond niets vermoedend op en stapte onder de douche. Normaal zou David dan tien minuten laten komen en haar plekje onder het lekkere warme water over nemen. Maar hij kwam niet. Jessie riep de gang in, geen gehoor. In de veronderstelling dat hij weer in slaap was gevallen, droogde ze zich af en liep naar de slaapkamer. ‘David, wakker worden, tijd om op te staan.’
Maar David zou nooit meer opstaan.
En zo staan we ’s avonds bij zijn kist. Jessie is volledig ingestort. Ze kan het huilen en het shaken van haar lichaam niet meer stoppen en onder controle krijgen.
De hele week blijft dit zo. Gelukkig heeft ze een sterk netwerk om zich heen die haar opvangt en tijdelijk de zorg voor de kinderen over kan nemen.
Ik vind het pijnlijk om te zien. Vooral ook voor de kinderen. Zij hebben hun vader verloren, maar zien ook een moeder die helemaal op instorten staat en die niet in staat is het verdriet van haar kinderen te omarmen.
Na de uitvaart rij ik over de A1 naar Amersfoort. Het is een warme periode en zoals je dan wel vaker ziet in, heeft de droogte voor branden gezorgd. Alle grondplantjes, struiken en bomen zijn volledig afgebrand. Het enige dat je ziet is verkoolde natuur. Het geeft een trieste aanblik. Automatisch ga ik in gedachten terug naar het gezin. Het is eigenlijk een beetje vergelijkbaar; hun leven, hun toekomst volledig tot op de grond afgebrand. Ik zie geregeld heel veel verdriet bij mensen, maar hoe heftig dat ook is, meestal voel je toch al wel dat er ruimte is voor een leven na die moeilijke periode, maar bij deze mensen niet.
Als ik zes weken later weer langs dezelfde plek rijd, zie ik ineens allemaal kleine groene sprietjes omhoogsteken. Zo mooi om te zien, dat wat er ook gebeurt, de natuur de kracht heeft om zich toch weer te herstellen. Ook nu gaan mijn gedachten weer terug naar dit gezin. Zal het bij hen ook zo werken?
Alsof de duivel ermee speelt, loop ik nog diezelfde week de moeder tegen het lijf. Het verdriet is duidelijk nog heel rauw en hard, wat natuurlijk volkomen logisch is. Als we even staan te praten, vertelt ze vol trots dat haar oudste toegelaten is tot de dansacademie. Heel even zie ik haar gezicht volledig ontspannen.
Met opluchting neem ik weer afscheid van haar, want dwars door alle zwaarte heen, zag ik op dát ene moment de eerste kleine groene sprietjes de kop opsteken.