Met haar hoofd in haar handen zit ze op de bank. Tussen het snikken door probeert ze mij het verhaal van wat er gebeurd is te vertellen. ‘Het was verschrikkelijk. Ik had hem aan de telefoon en ineens hoorde ik hem keihard schreeuwen en volgde er een waanzinnige knal. Daarna viel de verbinding weg en kreeg ik hem niet meer te pakken. Die minuten waarin ik wist dat er iets heel ergs gebeurd was, maar helemaal niets kon doen, waren verschrikkelijk.’
Haar man was onderweg van het werk naar huis. Ze hadden even telefonisch contact om af te spreken wie de kinderen op zou halen en wie de boodschappen deed voor het avondeten. Dat was het laatste dat ze ooit met hem zou bespreken, want tijdens het gesprek raakte hij betrokken bij een groot auto-ongeluk met fatale afloop.
Hoe het voelt om getuige te zijn van het moment waarop jouw dierbare iets ergs overkomt en dat je op een afstand bent waarbij je niets kan doen, zal niet voor veel mensen invoelbaar zijn, maar ík weet precies hoe dat voelt.
Ik weet het nog als de dag van gisteren. Mijn oudste zoon, nu drieëntwintig, was net één jaar oud. Ik had onverwachts een vergadering en geen opvang voor hem. Gelukkig kon een goede vriendin oppassen. Nadat ik klaar was met die vergadering, belden we elkaar. In die tijd nog niet handsfree, nu ondenkbaar, maar toen heel normaal. Zij was op stap geweest met hem en nu onderweg naar huis. Ik wist dus exact waar ze reed. We spraken af dat ik naar haar huis zou komen om hem op te halen. En toen gebeurde het: een keiharde knal en een ijzingwekkende schreeuw uit haar keel en daarna… stil.
In paniek en met bevende handen belde ik meteen weer terug, maar kreeg haar niet meer te pakken. Direct belde ik 112. Politie en ambulance werden die kant opgestuurd. De meest huiveringwekkende 10 minuten van mijn leven gingen toen van start: onderweg naar het ongeluk van mijn eigen kind en vriendin. Ik werd twee keer ingehaald door een ambulance met zwaailichten. Je hebt geen idee wat er dan door je lichaam heen gaat.
Dus ja, ik weet precies hoe zij zich gevoeld moet hebben.
En toch ook helemaal niet.
Want terwijl ik mijn lieve zoon gelukkig weer in mijn armen kon nemen, neemt zij nu afscheid van haar man.
En hoe dat moet voelen…