Nee!! Niet doen!!’ snauwt hij haar toe. ‘Ga weg, jij bent geen vriendin van papa, ga weg!’
Waarschijnlijk kennen jullie allemaal wel het fenomeen ramptoerisme. Je ziet ze vooral als er ergens iets ergs gebeurd is. Bijvoorbeeld een ongeluk of een huis dat afbrandt. Het maakt niet uit hoe laat het is, maar binnen no-time ziet het er zwart van de mensen die een glimp op willen vangen van wat er gebeurd is.
Ditzelfde fenomeen zie je ook geregeld ontstaan bij uitvaarten waarbij het overlijden een flinke impact heeft. Bijvoorbeeld bij een jong iemand of een heel plotseling overlijden. Ineens werpen mensen zich op als hele goede vrienden. Mensen die normaal op afstand staan en zeker niet tot de ‘inner cirkel’ horen. Ze proberen onderdeel van de situatie te worden.
En waarom, vraag je je af. Ook hier durf ik wel weer een keertje mijn huis-, tuin- en keuken psychologie op toe te passen. Op de één of andere manier willen mensen aandacht en erbij horen. Zij ‘horen’ ineens bij dit vreselijke gebeuren en voelen zich daardoor belangrijk en onmisbaar. Dat dit vooral op hun eigen behoefte en niet op de behoefte van die ander is afgestemd, lijkt ondergeschikt. Mensen hebben een soort natuurlijke drang om dicht bij het leed van een ander te zijn. En het trieste hiervan is dat de nabestaanden niet altijd in staat zijn een grens te trekken en het dus, ongewild, gelaten over zich heen laten komen.
Maar Luuk niet!
Bart, de vader van het gezin, heeft een ernstig ongeluk gehad met dodelijke afloop. Als ik de dag na het ongeluk bij hen binnen zit, wordt er aangebeld. Martine, de dochter van Bart en Marlies, doet open. Voordat zij iets kan zeggen, stormt Brigitte de gang in en loopt ongevraagd door naar de huiskamer.
‘Oooh, ik vind het zo erg voor jullie. Wat verschrikkelijk!! Ik snap helemaal hoe jullie je voelen. Ik weet nog goed toen de vader van mijn beste vriendin ook op deze manier overleed. Ach jee, er gaat zoveel op jullie afkomen. Maar weet: ik ben er voor jullie, ik zal jullie overal bij helpen. Wat ik ook moet doen, ik ben er!’ Tijdens deze waterval aan woorden, geeft ze iedereen een knuffel. Dat iedereen volledig verstijfd is door haar knuffel, heeft ze niet in de gaten. Dan komt ze aan bij Luuk. Luuk is twaalf jaar en heeft autisme. Terwijl ze haar armen om hem heen slaat, duwt hij haar hard naar achteren.
‘Nee!! Niet doen!!’ snauwt hij haar toe. ‘Ga weg, jij bent geen vriendin van papa, ga weg!’
Brigitte kijkt verschrikt op en door de harde woorden van Luuk keert Marlies in één klap terug in de werkelijkheid: Luuk heeft helemaal gelijk! Brigitte is helemaal geen goede vriendin en het gezin heeft meer dan genoeg aan zichzelf en zit zeker niet te wachten op een ramptoerist, vermomd als Wannabee vriendin.
En zo herpakt Marlies zich, staat op en zegt: ‘Je kunt gaan Brigitte, we hebben genoeg vrienden.’
Dag Brigitte!