‘Ik heb echt geen zin om weer helemaal naar het meer toe te lopen.’, zegt mijn dertienjarige puberzoon. We maken een rondreis door Montenegro. Nu zijn we op een prachtige plek in de bergen, in zo’n idyllisch houten huisje. Ons huisje bevindt zich op 1600 meter hoogte. Je kunt je voorstellen dat de weg naar het Blake Lake gepaard gaat met veel klimmen en dalen, sommige stukken over rotsige wegen en andere dwars door het dichte bos heen.

Al snel krijgt mijn zoon bijval van mijn dochter en man. Zij hebben de tocht naar het meer te voet ook wel gezien. Daarnaast vindt mijn dochter de route door het bos ook wel een beetje spannend. De dichtheid van het bos is hier heel anders dan bij ons in Nederland.

‘Dan gaan jullie toch lekker met de auto en ga ik in mijn eentje wandelen.’. Ik ben er totaal niet rouwig om. Vakantie met je gezin is superleuk, maar ik zal eerlijk zijn; even driekwartier geen pubers om je heen, klinkt ook goddelijk!
Ik maak me klaar om te vertrekken, plug mijn oortjes in en zet een spannende podcast op. Mijn dochter ziet wat ik op zet en zegt; ‘Jij bent echt gek! In je eentje het bos in en dan zo’n enge podcast gaan luisteren.’.

Ik zeg ze gedag. Zij zullen daar al zijn tegen de tijd dat ik aankom. Ik stap het pad op. Meteen is er een flinke klim en daarna vervolgt het pad zich recht het bos in.
Ik loop stevig door, klimmen en dalen volgen zich achter elkaar op. Ineens hoor ik iets achter me. Ik schrik en kijk met een ruk om, maar er is niets. Terwijl ik om me heen sta te kijken, hoor ik hetzelfde geluid. Ik moet lachen, het geluid zit in mijn podcast. Even overweeg ik om hem af te zetten, maar ik wil mezelf niet laten kennen. Ik loop door en luister verder. Wel met een iets verhoogde hartslag.

Dan kom ik op een splitsing. Shit, blijkbaar heb ik ergens een verkeerde afslag genomen, want deze zijn we gisteren niet tegengekomen. Ik probeer herkenningspunten te vinden, maar dat is in een bos lastig. Gelukkig komt er een oudere man met hike-stokken aangelopen. Hij weet me te vertellen dat ik naar rechts moet en dan weer op het juiste pad uitkom. Ik bedank hem en we vervolgen allebei onze weg in tegengestelde richting.

Mijn podcast tettert lekker verder in mijn oren. De spanning wordt steeds verder opgevoerd. Ik heb de pas er goed inzitten. Stiekem hoop ik er sneller te zijn dan mijn gezin. Ik herken de weg weer. Hier moet ik naar links. Als ik goed kijk, zie ik een klein kronkelweggetje, dat moet een sneller pad zijn. Even twijfel ik; moet ik het ‘hoofd’pad blijven volgen of zal ik afsnijden. Wat kan er nou misgaan… Ik kies voor het kronkelpaadje. Al snel vraag ik me af of dit een slimme zet is, maar omkeren zie ik ook niet zitten. Het pad wordt steeds smaller en het bos steeds dichter. Ja, hoor, ik ben weer verdwaald. ‘Sukkel’, zeg ik hardop tegen mezelf. ‘Beetje eigenwijs gaan lopen doen in een bos in Montenegro!’.Tegen beter weten in pak ik mijn telefoon, misschien kan GoogleMaps me helpen. Helaas, geen bereik.

Dan zie ik een wandelaar aankomen. Weer een wat oudere man met hike-stokken. Ik vertel hem dat ik verdwaald ben en naar het Blake Lake moet. Hij wijst mij de juiste weg. Als we allebei weer doorlopen, kijk ik nog een keer om. ‘Hè, was dit niet dezelfde man als de eerste keer?’ Ik wuif deze gedachten snel weg. Dat kan helemaal niet.Mijn podcast speelt verder en na een tijdje zie ik door een opening tussen de bomen, het prachtige meer liggen.

Yes! Ik ben er.

Als ik het bos uitloop zie ik een soort van gedenkplek. Waarom weet ik niet, maar ik word er als vanzelf naar toe getrokken. Wat er staat, geen idee, maar als ik de foto van de overleden man zie waarvoor deze plek is opgericht, schrik ik me kapot; het is de man die mij twee keer de weg heeft gewezen! Langzaam voel ik dat iemand mij van achter benadert. Ik durf niet om te kijken, wat gebeurt hier allemaal? Dan voel ik een hand op mijn schouder. Met een ruk draai ik me om en kijk recht in de ogen van…

Mijn dochter. ‘Hé mam!’

Snel doe ik mijn oortjes uit. Mijn dochter moet lachen als ze de schrik op mijn gezicht ziet.
Dan begin ik ook te lachen en realiseer me dat ik weer helemaal opgegaan ben in mijn spannende podcast. Wat fantasie toch met je kan doen!

De dood is nooit ver weg, ook niet tijdens een vakantie! Eens een uitvaartbegeleider, altijd een uitvaartbegeleider.