Wat zou je doen?
‘Hoe doen we dat met de muziek?’ vraagt de oudste zoon.‘Nou, gewoon, we zoeken samen uit welke muziek jullie willen hebben en ik zorg dat deze in het systeem van het crematorium komt,’ antwoord ik.‘Wat een luxe,’ is de reactie van de zoon, ‘bij onze vader destijds moesten we dat allemaal zelf doen.’
Niet bij mij. Eigenlijk doe ik dat altijd voor een familie, of ze moeten er echt op staan om het zelf te doen en dan nog doe ik altijd een laatste check. Ik wil namelijk 100% zeker weten dat het juiste muziekstuk op het juiste moment afgespeeld wordt. Want dat het compleet mis kan gaan, heb ik aan den lijve ondervonden. Gelukkig had ik zelf geen rol als uitvaartbegeleider bij deze uitvaart en was ik als gast aanwezig, maar ik zal het nooit meer vergeten.
Ik zie mezelf nog zitten in de donkere, koude kerk op een harde bank. De moeder van een oud-collega was overleden. Ze kwam uit een strenggelovig gezin. De uitvaart was dus ook behoorlijk ‘zwaar’. Iedereen in het zwart, veel Bijbellezingen en zang door het koor. Omdat de kinderen het ook een beetje ‘luchtig’ wilden houden, was er, na intensief overleg met de pastoor, uiteindelijk toch ruimte gekomen om ook een zelfgekozen muziekstuk te laten draaien. In die tijd was Marco Borsato nog een veelgehoorde artiest tijdens uitvaarten. Hij heeft genoeg nummers die ook in een minder vrije uitvaart prima hun plek kunnen vinden. Dus ook hier waren ze uitgekomen op een stuk van hem met de titel ‘Nooit meer een morgen’. En misschien begint het bij het horen van deze titel langzaam tot je door te dringen welke kant dit verhaal op gaat… Want als ze gewoon aan de uitvaartleider deze titel hadden doorgegeven en even samen hadden geluisterd, dan had die dag dit rustige, gevoelige lied ook werkelijk geklonken. Maar voor veel mensen heet dit nummer ‘Wat zou je doen?’. En als je op die naam gaat zoeken, kom je inderdaad uit bij Marco Borsato. Maar niet alleen bij hem… halverwege deze versie springt Ali B. op het podium en maakt er al rappend een feestnummer van.
Terug naar de kerk.
Terwijl ik langzaam een houten kont krijg, mijn gedachten afdwalen na de zoveelste Bijbellezing, wordt de muziek gestart en ben ik bínnen een seconde helemaal bij de les.
Want ik hoor het meteen!
De verkeerde versie!
En op dat moment weet ik één ding zeker: ik check altijd de muziek zelf!
