Patronen
“HOU NOU TOCH EENS OP!!!” schreeuwt Marion van achter de tafel naar de kinderen.
“HOU NOU TOCH EENS OP!!!” schreeuwt Marion van achter de tafel naar de kinderen.
“Heb je het al gehoord? Mandy is nog geen 6 maanden dood en hij heeft alweer een nieuwe vriendin. En hij maar zeggen dat ze zijn grote liefde was. Nou, als je zo snel al iemand anders hebt, is dat dus gewoon onzin. Belachelijk!”
Het woord respect vind ik een heel lastige. Ik merk dat het woord te pas en te onpas gebruikt wordt. Zeker in de branche waarin ik me begeef.
Vaak lijkt het gebruikt te worden op het moment, dat iemand eigenlijk niet goed kan beargumenteren waarom iets gedaan of gezegd wordt.
Iedereen kent wel van die momenten waarop je ziet dat iets niet goed gaat en je niets anders kan doen dan afwachten en uit wanhoop toevlucht zoeken tot schietgebedjes.
Kan jij je zo’n moment herinneren?
De mijne weet ik nog precies.
Het einde van het Coronatijdperk lijkt eindelijk in zicht. Eerder heb ik al eens aandacht besteed aan dit onderwerp. Eigenlijk was ik van plan het er niet meer over te hebben. Gewoon negeren, kop in het zand en wachten tot het voorbij is.
‘Lieve Sem,
Wat een vreselijke tijd is dit hè schat, ik moet heel veel aan jullie denken. Je hebt het zo goed gedaan de afgelopen tijd, ook bij de uitvaart. Je bent zo lief voor mama en Amber, je kunt echt zien dat jij al een grote vent bent, de man in huis. Mama mag maar blij zijn met jou.
Ik ben super trots op je.
Dikke kus van tante Lies’
Terwijl ik in de huiskamer van het zorgcomplex sta te wachten, op de verpleegkundige voor de papieren, kijk ik rond.
Er zitten vier mensen in de huiskamer. Allemaal zwaar dementerend. Een man zit onderuitgezakt, slapend in zijn stoel.
Als ik binnen kom lopen bij het wooncentrum, word ik al opgewacht door een man. Hij is op leeftijd en even denk ik dat hij een bewoner is. Maar als hij zich dan voorstelt als Henk en al pratend over het overlijden van mevrouw, mij de weg wijst naar haar kamer, laat ik deze gedachte varen.
Waar mensen werken, worden fouten gemaakt. Kleine, grote, pijnlijke en grappige fouten.
Of je nou een hersenchirurg, een kassamedewerker of een uitvaartbegeleider bent, niemand is foutloos.
“Zo, nou dan hebben we dat ook weer geregeld”, zegt de man met een grote glimlach op zijn gezicht, nadat ik met hem en zijn 20 jaar jongere vriendin, ruim 2 uur heb gesproken over zijn naderend afscheid.
“Hoeven we alleen nog even de laatste zaken bij de notaris te regelen en dan kan ik rustig doodgaan.”
“Sofie, wil je een appel?”. “Nee, een banaan.”
Sofie van vier zit met haar papa en mama aan de keukentafel. Na het eten wordt er altijd fruit gegeten. Sofie kiest steevast voor een appel, maar nu niet, nu wil ze een banaan.
Het is een mooie lentedag.
Papa, mama, Ilse van 5 en Pim van 3,5 jaar zitten aan tafel een spelletje te doen.
Het is 19.00 uur, bedtijd voor de kleine Rens van 3 jaar. Normaal gesproken een heel gezellig en intiem moment.
Ik kan het me bijna niet voorstellen, maar het is echt waar; Loteringen uitvaart bestaat 1 september 2020 al 5 jaar.
Wat is dat snel gegaan, en wat een goede keuze heb ik destijds gemaakt!
Ik had zo ontzettend gehoopt dat ik deze column Corona-vrij kon houden. De maatregelen zijn namelijk al behoorlijk versoepeld.
Terwijl ik met haar oma en moeder in gesprek ben om de laatste puntjes op de i te zetten voor de uitvaart, zit zij naast haar oom op de bank en hoor ik haar fluisterend vragen stellen.
De wereld is in de greep van Corona. Waar je ook komt, wie je ook spreekt; het gaat alleen nog maar over Corona. De angst voor Corona heeft de regie overgenomen. Jij en ik bepalen niet meer waar je gaat en staat, op welk moment en met wie.
Té confronterend?
‘Goedemorgen, u spreekt met de juffrouw van Bas, ik wil u even laten weten dat ik uw werkwijze zeer confronterend vind voor onze kinderen!’.
‘Geloof jij in een leven na de dood?’
Dit is een vraag die mij vaak gesteld wordt.
Het jaar raast voorbij en voordat je het door hebt, staat ‘ie weer voor de deur; de maand december!
Ik zit thuis achter mijn laptop te werken, het is een mistroostige dag.
Terwijl ik samen met een paar vriendinnen buiten in het zonnetje zit, vraagt één van mijn vriendinnen; ‘wat is het mooiste compliment dat je ooit gekregen hebt in je werk?’
Als ik weg ga, kijk ik nog één keer door het raam naar het echtpaar dat ik daar achterlaat. Hij liggend in zijn bed, zij inmiddels weer zittend op de rand naast hem.
Wat een periode heb ik achter de rug! Het leven van een uitvaartbegeleider is elke dag anders, van diepe stiltes tot hectische druktes.
Ik wil niet met jou praten,
ik hoef niets van jou te weten,
jij bent helemaal níks voor mij…
Het is maandagavond rond een uur of 20.00 uur als mijn telefoon gaat.
‘Hallo mevrouw’, hoor ik een wat beverige stem zeggen.
Met enige twijfel in zijn stem vertelt hij wie hij is.
Het is 15.00 uur, Diana haar late dienst begint.
Ze is 3 weken met vakantie geweest, dus het is weer even schakelen.
Huilend met zijn hoofd in zijn handen zit hij aan tafel.
Nog geen 4 uur geleden leek zijn leven zorgeloos. Tuurlijk waren er wel wat problemen binnen het gezin, maar die leken allemaal oplosbaar. Tot 4 uur geleden…..